Ήταν Νοέμβριος όταν συνάντησα την Εύα Φράγκου και μου ανέφερε πως μαζί με τους συνεργάτες της θα άνοιγαν τη δική τους επιχείρηση, όπως ακριβώς την είχαν οραματιστεί. Δεν πέρασε πολύς καιρός και το «Δι’ ευχών» άνοιξε τις πόρτες του στο Μετς.
Από το όνομα και μόνο και την παραπομπή του στο ομότιτλο τραγούδι της Χαρούλας Αλεξίου ήθελα από καιρό να το επισκεφτώ. Μπορεί να άργησα, αλλά μόλις πέρασα την πόρτα του, η αισθητική και η αύρα του ήταν τόσο φιλόξενες όσο τις περίμενα.
Σκούρο ξύλο, μπεζ τοίχοι, μια φαρδιά μπάρα με λευκό πλακάκι, ασημένια κηροπήγια και εκεί, δίπλα στα ποτά, γραμμένοι οι στίχοι του τραγουδιού που έδωσε το όνομά του στο μαγαζί:
«Δι’ ευχών των αγίων ημών
στους ναούς των μεγάλων λυγμών
Δι’ ευχών των αγίων της γης
ορατής και αοράτου πληγής»
Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις πως το όνομα δεν είναι απλώς μια όμορφη επιλογή. Είναι κομμάτι της ταυτότητας του χώρου. Γιατί στο Δι’ ευχών η μουσική δεν υπάρχει απλώς για να γεμίζει τη σιωπή. Επιτέλους, ένα μπαρ που σε κάνει να τραγουδάς.
© Δι’ Ευχών
Εμείς οι δίπλα, οι απέναντι, ο καθένας από ένα τραγούδι που ξέρει, εκείνο που του θυμίζει κάτι, κάποιον, μια εποχή ή μια βραδιά. Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβεις, η μουσική γίνεται μέρος της παρέας και το μπαρ αποκτά τη δική του μικρή ιστορία κάθε βράδυ.
Και ίσως αυτό είναι που μου άρεσε περισσότερο στο Δι’ ευχών. Δεν προσπαθεί να σου αποδείξει κάτι. Δεν χρειάζεται δυνατές εντυπώσεις, περίπλοκες συνταγές ή έναν κατάλογο που θέλει να τον μελετήσεις πριν παραγγείλεις. Είναι ένα μπαρ με ξεκάθαρη ταυτότητα και μια πολύ συγκεκριμένη διάθεση: να πιείς, να φας κάτι νόστιμο και, αν σου βγει, να τραγουδήσεις.
Τα ποτά απλά, κατά κύριο λόγο κλασικά, με ορισμένα twist και καλοφτιαγμένα. Έξι επιλογές Spritz, κρασιά από τον ελληνικό αμπελώνα και μπύρες από μικροζυθοποιίες και όχι μόνο. Πράγματα γνώριμα, χωρίς περιττές φιλοδοξίες, όπως ακριβώς τα θέλεις όταν βγαίνεις για ένα ποτό.
Και μετά είναι το φαγητό.
Bar food στην πραγματική του έννοια. Αυτό που μπορείς να φας και με το χέρι, χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψεις το ποτό σου σε δείπνο. Τσιπς με πίκλες και αλλαντικά, μπρουσκέτες, θαλασσινά, αλλαντικά και τυριά, όλα με μια μεσογειακή και αυθεντική προσέγγιση, χωρίς περιττά φτιασίδια.
Μου άρεσε μάλιστα πολύ ο τρόπος που σερβίρονται. Μεταλλικά πιάτα, ασημένια μαχαιροπίρουνα και λευκές χαρτοπετσέτες. Μια μικρή αίσθηση πολυτέλειας, όχι με την έννοια του ακριβού, αλλά με εκείνη την έννοια της φροντίδας. Της καθαρότητας και της προσοχής στη λεπτομέρεια που, ομολογώ, είχα καιρό να συναντήσω σε ένα μπαρ.
Γιατί τελικά το Δι’ ευχών δεν είναι μόνο αυτό που βρίσκεται πάνω στην μπάρα. Είναι κυρίως αυτό που συμβαίνει γύρω της.
Είναι η μουσική που σε κάνει να θυμηθείς ένα τραγούδι. Η παρέα στο διπλανό τραπέζι που ξαφνικά τραγουδάει το ίδιο ρεφρέν με εσένα. Το ποτό που σερβίρεται με χαμόγελο. Ένα πιάτο στη μέση που όλοι τσιμπάνε χωρίς πολλή σκέψη. Και κάπου εκεί, ανάμεσα σε ένα τραγούδι της Αλεξίου και μια κουβέντα που έχει ήδη ανοίξει, νιώθεις πως βρίσκεσαι ακριβώς εκεί που πρέπει.
Έναν χώρο που να έχει τη δική του φωνή.
