Ο Λουκάς Μπότσης είναι απόφοιτος της σχολής Οινολογίας και Τεχνολογία Ποτών (ΠΑΔΑ) της Αθήνας. Η αγάπη του για τη ζυθοποιεία τον ώθησε να διευρύνει τις γνώσεις του αποκτώντας μεταπτυχιακό στο “Brewing and Distilling” από το Heriot Watt, του Εδιμβούργου. Εδώ και ένα χρόνο έχει μαζί με τον συνεργάτη του Βασίλη Ζιόβα δημιουργήσει την TAΩS Brewing, παράγοντας γευστικούς και ιδιαίτερους ζύθους εκπληρώνοντας αυτό που πάντα ονειρεύονταν.
Golden Sheep (Golden Ale)
Το βάπτισμα του πυρός ξεκινάει πίσω, στο όπως φαίνεται μακρινό 2011, κατά την πρώτη επίσκεψή μου στο Yorkshire της Β. Αγγλίας όπου συνάντησα τυχαία το ζυθοποιείο Black Sheep. Από το τουρ θυμάμαι ότι δεν είχα καταλάβει και πολλά τότε, όντας η πρώτη μου επίσκεψη σε βιομηχανικό χώρο παραγωγής μπύρας και γνωρίζοντας ελάχιστα, τόσο για την παραγωγή, όσο και για μια τεράστια κουλτούρα στον ζύθο που υποβόσκει στις πεδιάδες της επαρχίας αυτού του τόπου, όπως άλλωστε σε όλη τη Μ. Βρετανία. Η «χλιαρή μπύρα» που έτρεχε από τα cask βαρέλια, ήταν το πρώτο σοκ για εμάς που είχαμε συνηθίσει την μπύρα να σερβίρεται παγωμένη και άγευστη. Οι γευστικές εντάσεις όμως και ο χαρακτήρας κέρδιζαν χώρο γουλιά την γουλιά, ξυπνώντας την περιέργεια μου για έναν χώρο γεμάτο ευκαιρίες για δημιουργία. Αυτή είναι η Black Sheep, το άλλοτε «απολωλό πρόβατο» της οικογένειας που άνοιξε με τρέλα, παρά την παράδοση της οικογένειάς του, ζυθοποιείο και με ενέπνευσε να βρω τα δικά μου πατήματα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Lava
Τη Lava τη συναντήσαμε για πρώτη φορά σε μια έκθεση στην Αθήνα το 2016. Οι IPA είχαν κάνει ήδη την εμφάνισή τους αρκετά χρόνια στην Ελλάδα και όλα έδειχναν πως θα είναι το στυλ της μπύρας που θα καθιερωθεί για τα καλά και στον τόπο μας στο άμεσο μέλλον. Η Lava, μια Imperial Red Ale, παραμένει έως και σήμερα μια από τις πιο τολμηρές και αγαπημένες μου IPA. Η πρώτη μου αίσθηση ήταν αυτή της έκπληξης και δυσπιστίας, καθώς τα αρωματικά της χαρακτηριστικά ξεπετάχτηκαν με φοβερή ένταση στην μύτη, ενώ στο στόμα ξετυλίχτηκε ένα «χαλί» από τροπικά φρούτα, πράσινες νότες και μια ευχάριστη πικράδα, που πολύ επιζητούσα εκείνο τον καιρό, η οποία ισορροπούσε τέλεια με την γλυκάδα του αυξημένου αλκοόλ της (9% abv). Έκτοτε, είναι ένα μπουκάλι που μου αρέσει να το έχω στοκ στο ψυγείο μου και να το μοιράζομαι με φίλους ή να απολαύσω ακόμη και μόνος.
Oude Gueze
Κατά τα χρόνια της εξερεύνησης μου στα διάφορα στυλ μπύρας, οι «ξινές» ήταν μια κατηγορία που απέφευγα. Αυτό ήρθε να αλλάξει όταν σε μια γευστική δοκιμή έπεσε στο ποτήρι μου ένα πολύ χαρακτηριστικό και σχεδόν ιστορικό κομμάτι της ιστορίας των ξινών. Ξηρή, σαμπανιζέ, γήινα αρώματα, δρυς, αλλά και πυρηνόκαρπα στη μύτη και στο στόμα, με έντονη γαργαλιστική οξύτητα και μια πολυπλοκότητα και φινέτσα που θυμίζει αυτήν ενός sought after κρασιού. Βουτιά στα βαθιά, στις Lambic, που αφηγούνται καλύτερα από το καθετί την ιστορία του χρόνου και της υπομονής, από τα αυθόρμητα βήματα της ζύμωσης και την μακρόχρονη παραμονή σε βαρέλια έως το ποτήρι μας. Η ανάμιξη των πιο ώριμων πολυετών βαρελιών με τα πιο «άγουρα» και ζωηρά νεαρά βαρέλια έχει στο μυαλό μου ιδιαίτερη σημασία.
Wineybeast
Η Wild Beer, είναι μια ζυθοποιία η οποία από τα πρώτα της κιόλας ξεκινήματα το 2012 έπεσε με τα μούτρα στην παραγωγή barrel aged, ξινών και mixed fermentations μπυρών. Με ξεκάθαρο όραμα, έχει λανσάρει πολλές αγαπημένες ετικέτες, όλες με ποιότητα, και πάνω από όλα, ταυτότητα. Η Wineybeast δεν διαφέρει, αφού βλέπουμε μια μπύρα τύπου Imperial Stout στο 11%, η οποία συνδυάζει τα ξινά χαρακτηριστικά με την πολυπλοκότητα ενός ερυθρού κρασιού, με αποτέλεσμα την συναρπαστική συνένωση αυτών των δύο κόσμων. Μπροστά βγαίνουν δαμάσκηνο, μούρα, σοκολάτες, ξύλο και κάποιες νότες μπαχαρικών. Η δίχρονη ωρίμανση σε βαρέλια κόκκινων γαλλικών κρασιών προσθέτει βάθος και μια βελούδινη αίσθηση στο στόμα. Η ιδέα ότι μια μπύρα μπορεί να εκτιμηθεί και να εξιτάρει ταυτόχρονα, εξίσου έναν ζυθόφιλο όσο και έναν οινόφιλο μου φαίνεται συναρπαστική. Είναι αυτή ακριβώς η ιδέα η οποία καλίμπραρε την πυξίδα της μελλοντικής δημιουργικότητας μας, όταν ο φίλος Βασίλης, τότε εργαζόμενος στην Wild Beer και πλέον συνεργάτης μου, άνοιξε όλο ενθουσιασμό την πρώτη φιάλη Wineybeast.
Pilsner Urquell
Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τις σωστές Lager και Pilsner. Back to basics με Urquell αφού είναι μια μπύρα η οποία θέσπισε πρώτη τον όρο Pilsner (από το Plzen της Τσεχίας) και κατέχει επάξια κατ’ εμέ τον τίτλο της καλύτερης Pilsner, που ελάχιστες φτάνουν κοντά στο να αγγίξουν. Ως πιονέρος, έθεσε τα στάνταρ υψηλά, και αναλλοίωτη για σχεδόν δύο αιώνες δείχνει ότι η απλότητα πολλές φορές, είναι διαχρονική. Αρμονική, αναζωογονητική, σπιρτόζα, με ισορροπημένη χαρακτηριστική πικράδα. Μια μπύρα που πάντα χαίρομαι να απολαμβάνω.
Gose Roselle
Προσωπικά δεν μπορώ να κρύψω την αγάπη μου για τις Gose, ένα είδος που η περιγραφή τους και μόνο μπορεί να κάνει κάποιους να αλλάξουν πεζοδρόμιο, αφού τα χαρακτηριστικά του είναι η οξύτητα και φυσικά η αλατότητα. Με ρίζες από τo Goslar της Γερμανίας, είναι ένα σχετικά δυσεύρετο στυλ, που ενώ μπορεί να απογοητεύει συχνά, όταν βρίσκουμε ισορροπημένες εκδοχές του δεν μπορούμε να ξεκολλήσουμε. Θα έπρεπε να τονιστεί δε, πως στην συμμετοχή των Gose στην μεσογειακή ελληνική γαστρονομία θα έπρεπε να δοθεί ιδιαίτερη σημασία. Η Gose Roselle της Cascade Brewing είναι μια ευχάριστη ανατροπή στην παραδοσιακή Gose, φέρνοντας μια αναζωογονητική έκρηξη οξύτητας και νότες ανθέων και φρούτων. Εμπλουτισμένη με ιβίσκο, αυτή η μπύρα αιχμαλωτίζει τις αισθήσεις με το ζωντανό ρουμπινί χρώμα της και τις ελκυστικές αρωματικές νότες από κεράσι και κράνμπερι. Στo στόμα έχουμε ευχάριστη ισορροπία ξινίλας και αλμυρότητας, με μια υποψία γλυκύτητας που συμπληρώνει τις ανθικές νότες. Η Gose Roselle είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο versatile μπορεί να γίνει μια Gose, η βάση της οποίας επιτελεί τόσο τον ρόλο λευκού καμβά όσο και αυτοσκοπού.
Πρώτη δημοσίευση: Beer & Bar Magazine, Τεύχος 22 (αγοράστε το τεύχος)
